نفس صبح

سربه بالین ورق چشم قلم میگرید 

بی صدا بی رخ آلوده به نم میگرید 

اشک او از سر شوق است و ز امید وصال  

یا که از غربت و تنهایی و غم میگرید؟ 

بهر تنهایی و غمهای دلم مینالد 

بهر تنهایی و سردی تنم میگرید 

در جهان جمله به دلسوختگان میخندند 

نازم این کلک که از روی کرم میگرید 

هر دلی آتش غم کرده به اشکش خاموش 

این دل ماست که هم سوخته هم میگرید 

دل من سوخته از عشقی از امید تهی 

گرچه چشمم به بلا ساخته کم میگرید 

قلب عاشق همی از عشق پشیمان گشته 

چون گنهکار که در پیش حکم میگرید

باسلام خدمت دوستای گلم و ضمن شادباش به مناسبت فرارسیدن نوروز باستانی جشن کهن سرزمین پارس یه دوبیتی ناسیونالیستی گفتم که البته به خاطر این که امروزم عیده بی مناسبت نیست: 

 ای وطن ای خاک تو سیمین و ای سنگت گهر   

        ای که نامت ریشه هستی دشمن را تبر 

     مهر تو دینم بود گرچه مسلمانم ولی 

                تا ابد آیین مهر اندر وجودم شعله ور  

   برای همتون سال خوبی رو آرزو میکنم.

چون فغان و اشکهایم فاش اسرارم کند            با ملامتهای خود هر دوست آزارم کند  

دوستان گویند رو دل را بنه بر دیگری                کی فریبی چون نگاه او گرفتارم کند 

دوستان گویند رو اندیشه کن از آبرو                 فاش عشقش تا ابد در کوی و بازارم کند  

من فدا کردم برای او بهایی چون غرور              تا بداند قدر عشقم نی چنین خوارم کند

وحشتی از بی کسی دنیای من کابوس کرد     گو بیاید صبح مرگ از خوب بیدارم کند 

 می نباشد عشق من آلوده خاک و بدان           حرف  او باشد خطا هرکس که انکارم کند 

                                        من بمانم اینچنین آواره و مست و خراب            

                                        تا که دست لطف او آباد آوارم کند  

                                یوسفم در دامنش صدها گنه پنهان نمود 

                                جای مهر ما سیاهی یار جسم و جان نمود 

                                راه عشق پاک را پر پیچ و تاب و صعب دید 

                               پس به شرب می چنین صعبی به خود آسان نمود

                               در دل و جانش رقیبم همچو صاحبخانه ای ست

                               او فقط چندی مرا در کوی خود مهمان نمود

                                کرد در کامم روان از هر دو لب زهر و فسوس

                                کز لب خشکم دریغ آن چشمه ی حیوان نمود

                                کار ما مهر و وفا و کار او ظلم و جفا

                                ما به او آن سان نمودیم او به ما این سان نمود

                              ذکر یاری غیر ما کرد و چه بد کفری بگفت

                               چنگ در زلفی دگر برد و چه بد عصیان نمود

                               الوداعی بر رفیقان گفت و شد یار عنود

                               با بدان شد همنشین و ترک درویشان نمود

                               یا رب از ناپاکی یارم مکن شکوه که دل

                               دامنش آلوده از این چشم خون افشان نمود

از تو ای ترک وفا کرده سوالی دارم                          تا کی از دوریت آشفته خیالی دارم 

نه بی هم صحبتیت روز و شبم آرام است                و نه بی ماه تو خوش ماهی و سالی دارم 

شد دلم بند دو ابروی هلالیت اما                            قامتی زانده هجر تو هلالی دارم 

من که خوش کاشته خوش داشتم اما ز چه رو          وقت برداشت نه جز میوه ی کالی دارم ؟

به مدد کردن بختم ز چه بندم امید                          من که منحوس چنین بختی و فالی دارم 

از سر لطف همه عمر مرا گیر و بگو                          بهر بوسیدن لعل تو مجالی دارم 

                                    صنما حال من اندر غزلم پیدا نیست 

                                    در یکی شعر نگنجد که چه حالی دارم